Appendix C. Proxectos en equipo de OmegaT
Prev |  | Next

# Appendix C. Proxectos en equipo de OmegaT

## 1. Control da versión - introdución

A tradución colaborativa ofrecida por OmegaT baséase na funcionalidade de control da versión e revisión, amplamente usada pola comunidade do software para manter un control dos cambios que se fan ao código dun programa e permitir unha colaboración sen trabas dentro do equipo de desenvolvemento. OmegaT é compatíbel con dous dos sistemas de control da versión (VCS para abreviar) máis populares: Apache Subversion (a miúdo abreviado como SVN, polo nome da orde svn) e Git. As vantaxes dun sistema de control de versións para un equipo de tradutores pode resumirse do seguinte xeito:

- Varios membros do equipo poden traballar no proxecto de tradución simultaneamente sen interferir cos demais

- Poden compartir material común, como unha memoria de tradución do proxecto e o glosario

- Por defecto, cada tres minutos ponse á disposición do resto do equipo unha versión actualizada dos datos compartidos

- O sistema mantén a versión nos datos compartidos

- Os conflitos (por exemplo, traducións alternativas para o mesmo segmento ou entrada do glosario) poden controlarse, resolverse e fusionarse

Os seguintes termos, que se empregarán no seguinte texto, merecen unha pequena explicación:

- Servidor VCS - o servidor SVN ou Git é o ambiente no que se mantén o material común na rede. O servidor pode existir na rede local, mais na maioría dos casos estará dispoñíbel en internet, é dicir, mediante un enderezo URL. Un membro do equipo, o administrador do proxecto, necesita estar familiarizado coa xestión de servidores, é dicir, o traballo de preparar o ambiente, importar o proxecto de OmegaT, asignar os dereitos de acceso aos membros do equipo, resolver conflitos, etc.

- Cliente VCS: Para a conexión co servidor é necesario que os «xestores de proxectos» que participen no proxecto de OmegaT teñan instalado un cliente SVN ou Git no seu computador. Uns clientes moi populares para o sistema operativo Windows son TortoiseSVN e TortoiseGit. Outros sistemas operativos (Linux, OS X) ofrecen paquetes similares.

- Repositorio: lugar no que se garda e mantén o material compartido, tanto nunha rede de acceso local coma na Internet. Os membros do proxecto conéctanse a el mediante o cliente VCS.

- checkout: operación que crea unha copia operativa do repositorio no seu computador. O servidor mantén a información dos checkouts, de modo que as remisións posteriores (vexa máis adiante) se poidan realizar de forma ordenada.

- remisión: unha vez que a versión local do material do servidor está preparada, pode remitirse ao repositorio e facer que estea dispoñíbel para o resto do equipo. O servidor asegúrase que calquera cambio conflitivo, debido a que dous membros traballan cos mesmos contidos, se resolvan.

- administrador: persoa responsábel da creación e mantemento do repositorio, é dicir, de ter en conta as responsabilidades do servidor da tarefa. Para evitar calquera problema, só debería ter estes dereitos unha persoa, polo menos en principio.

- usuario: membro do equipo que colabora nun proxecto común.

## 2. Compartir un proxecto mediante SVN

Hai dúas posibilidades para executar un servidor SVN: pode instalar SVN no seu propio servidor ou ben pode empregar un servizo de aloxamento web. Se emprega un servizo externo debe ter coidado coas posíbeis implicacións en termos de confidencialidade, pois está cargando un documento orixinal nun servidor fóra do seu control directo. Se quere evitar isto, pode preparar un servidor SVN privado, por exemplo se xa ten un servidor Apache que inclúa o software en cuestión (por exemplo VisualSVN).

Unha ver que estea dispoñíbel o servidor SVN, os xestores de proxectos deben instalar no seu computador un cliente SVN, para así poder xestionar os contidos dos proxectos dende el. Para Windows, recomendámoslle TortoiseSVN. Para Mac pode descargar o cliente, por exemplo, desde SourceForge , para Linux, vexa Scripts e ordes de Subversion.

### 2.1. Crear un repositorio

O proceso aquí presentado está aloxado nun servidor SVN gratuíto (limitado a dous usuarios) ofrecido po ProjectLocker. Teña en conta que o creador do repositorio implicitamente ten os dereitos de administrador para o repositorio creado. Inicie sesión no sitio primeiro ou, se é a súa primeira vez no sitio, rexístrese nel e anote o seu nome de usuario e contrasinal para futuros proxectos.

1. Cree un novo proxecto en ProjectLocker

2. Escriba o nome e descrición do repositorio. ( `OmegaT` e `OmegaT SL Localization` no exemplo aquí empregado)

3. Escolla SVN.

4. Faga clic en Create Project (Crear proxecto)

Abra a vista de Projects (Proxectos) da súa conta. O enderezo URL amosado baixo Project Services (Servizos do proxecto) será o empregado por SVN para conectar os clientes ao servidor SVN que acaba de estabelecer. Este tamén e o lugar para engadir membros do equipo ao proxecto e asignarlles os dereitos adecuados. Teña en conta que os membros do equipo teñen que estar rexistrados previamente, antes de que poida engadilos ao proxecto (Nota: na versión gratuíta de ProjectLocker so pode engadir dous usuarios por proxecto).

Os proxectos poden xestionarse segundo as súas necesidades e estilo de desenvolvemento. Dun xeito similar ao dos proxectos de OmegaT, necesitará ter repositorios diferentes para cada par de linguas. Tamén é recomendábel manter en repositorios separados os proxectos dependendo da materia e/ou o cliente, aínda que compartan o mesmo par de linguas A alternativa é ter un só repositorio con subcartafoles: `Proxecto1`, `Proxecto2`, etc., e compartir o material mediante cartafoles comúns para a `tm (memoria de tradución)`, `glosario` e `dicionario`.

Para o exemplo que amosamos aquí, decidimos empregar un proxecto de OmegaT nun só repositorio por razóns de sinxeleza.

### 2.2. Importar o proxecto a un repositorio SVN (Windows)

O repositorio está baleiro agora mesmo. Cree primeiro un cartafol de cliente baleiro no seu disco. Cree un cartafol baleiro onde gardará o seu proxecto e faga clic dereito nel. Seleccione TortoiseSVN > Checkout. Aparecerá o seguinte diálogo:

Insira o enderezo URL que lle ofreceu ProjectLocker no campo URL of repository (URL do repositorio). Asegúrese de que o campo Checkout directory (directorio para realizar o checkout) é correcto, é dicir, que especifica o cartafol baleiro que creou, e prema Aceptar. Unha vez que acabe a operación, pode comprobar o devandito cartafol: debería conter un subcartafol .svn e aparecerá na icona unha etiqueta verde de OK, o que indica que os contidos do cartafol están actualizados:

No seguinte paso, engadiremos os ficheiros de OmegaT ao cartafol local. Os seguintes ficheiros son para compartir entre os membros do equipo e teñen que incluírse sexa cal sexa o caso:

- O ficheiro do proxecto omegat `omegat.project`

- A memoria de tradución (`omegat\project_save.tmx`)

- Os contidos do cartafol de orixe

- A definición de filtros específicos para o proxecto (`omegat\filters.xml`)

O administrador pode decidir incluír os seguintes cartafoles tamén: `tm (memorias de tradución)`, `glossary (glosarios)` e `dictionary (dicionarios)`. Tamén pode pagar a pena compartir e manter co equipo os ficheiros `ignored_words.txt` e `learned_words.txt` no cartafol`omegat`. Non engada en ningún caso os ficheiros `bak`, `project_stats.txt` e `project_stats_match.txt` no subcartafol `omegat`, xa que se enche o repositorio de material innecesario. Pode que queira aplicar o mesmo ao cartafol `target` e aos seus contidos.

Despois de copiar os ficheiros necesarios no directorio creado para o checkout, decatarase de que a icona cambiou: a etiqueta verde de OK cambiou a un signo vermello de exclamación, o que indica o cambio na copia local do repositorio. Os seguintes dous pasos farán que se actualice a versión do servidor:

- !!engadir os ficheiros copiados da versión local do repositorio: faga clic dereito no cartafol local para o checkout e seleccione TortoiseSvn > Add (engadir). No diálogo que se abre, deixe todas as opcións predeterminadas e prema OK (Aceptar) Aparecerá a ventá Add Finished! (Adición finalizada) aparecerá unha xanela similar á seguinte:

  Os contidos do cartafol para o checkout marcaranse conforme a iso:

- remitir cambios locais ao servidor: faga clic dereito no cartafol local para o checkout e seleccione SVN Commit... (Remisión SVN) Abrirase a xanela de remisión (vexa máis adiante). Comprobe que se levaron a cabo os cambios, é dicir, os cartafoles e ficheiros engadidos neste caso.

  Insira unha mensaxe apropiada na xanela da mensaxe e prema OK (Aceptar) . Abrirase a xanela de remisión e amosará o progreso da orde de remisión. Primeiro remitirá os contidos actuais ao repositorio do servidor e despois actualizará a copia local do repositorio, é dicir, os contidos do subcartafol .svn, de modo que estea actualizado coa última versión do repositorio.

- actualizar is ficheiros locais desde unha copia local do repositorio: os cambios recibidos do repositorio do servidor residen no subcartafol .svn mais non nos propios ficheiros e cartafoles. Para actualizar os ficheiros locais, faga clic dereito no cartafol do checkout e seleccione SVN Update (Actualizar SVN). Comprobe o contido do cartafol para confirmar que a copia local do repositorio e os ficheiros e cartafoles corresponden coa última versión do servidor:

## 3. Empregar o proxecto en equipo en OmegaT

Unha vez que estea preparado o proxecto en equipo, os membros do equipo só necesitan que OmegaT acceda ao proxecto en equipo. Primeiro, necesita empregar a función Proxecto > Descargar proxecto en equipo. Isto realizará un checkout do proxecto nun cartafol local. Gardaranse as credenciais, así que non necesita inserilas cada vez. En Linux, se OmegaT segue pedindo as credenciais, pode marcar a caixa de verificación de Forzar gardado da contrasinal coma texto plano.

Para os seguintes usos, só necesita abrir o proxecto coma calquera outro proxecto de OmegaT. OmegaT recoñecerao coma un proxecto en equipo e sincronizará todo automaticamente, coma opción predeterminada, cada tres minutos.

Prev |  | Next
Appendix B. Atallos de teclado no editor | Home | Appendix D. Engadido de Tokenizer